Coronavirus

print

Coronaverhaal Christine de Baat, afgestudeerd bij Verpleegkunde

29 mei 2020

Christine de Baat kreeg in maart haar diploma Verpleegkunde. Nog geen 3 weken later werd de afdeling in de zorginstelling waar zij werkt, omgebouwd tot corona-afdeling. Lang hoefde ze niet na te denken: Ze wil dáár werken waar haar hulp het hardst nodig is.

“De afdeling in de zorginstelling waar ik werk, is normaalgesproken een revalidatieafdeling voor ouderen. Ik deed daar mijn afstudeerstage en nadat ik mijn diploma heb gehaald, ben ik er blijven werken. Al vrij snel werd door het ROAZ, het regionale netwerk van aanbieders van acute zorg, besloten dat onze afdeling een van de 3 corona-afdelingen van Brabant zou worden.

Spannend

Binnen een week was er een corona-afdeling uit de grond gestampt en liepen er veel nieuwe collega’s rond. Dat was in het begin best spannend. Nieuwe collega’s hadden behoefte aan uitleg en omdat ik de afdeling en de setting al ken, heb ik hen in het begin wegwijs gemaakt tijdens de diensten. Dat was heel leerzaam. In het begin is dat vreemd, maar ik merk dat het steeds beter gaat. Collega’s zijn nu goed ingewerkt en we hebben de dag gestructureerd. We beginnen met een dagstart waarin we de taken doornemen en verdelen. Dan gaat een deel van de ploeg de afdeling op om patiënten te verzorgen. Uiteraard in beschermende kleding. Het is zwaar om een tijd met een masker op en een pak aan te moeten lopen, zeker nu het weer warmer wordt. Gelukkig hebben we koelvesten gesponsord gekregen, dat geeft wat verkoeling. Wat ook helpt is dat we halverwege de dag wisselen van werkzaamheden. Werk je ’s ochtends op de afdeling, dan doe je ’s middags andere dingen, zoals familieleden van patiënten die bellen te woord staan.

Sterfgevallen

Bij ons komen er 3 groepen patiënten binnen: ouderen waarvan de thuissituatie onhoudbaar is, bijvoorbeeld omdat hun partner ook ziek is, of patiënten uit het ziekenhuis die nog niet naar huis kunnen, maar geen acute zorg meer nodig hebben. Zo komen er weer bedden vrij in het ziekenhuis. Ook worden er soms mensen binnengebracht die het virus niet gaan overleven. We maken veel sterfgevallen mee op de afdeling. Dat is zwaar en heeft z’n weerslag op het hele team. Gelukkig kunnen we er onderling goed over praten. We zijn als collega’s, ondanks de korte tijd dat we samenwerken, snel één hecht team geworden. Vanuit de instelling waar ik werk is er een telefonisch contactpunt waar collega’s terechtkunnen om te praten over de impact die deze tijd heeft. Ook is er regelmatig een psycholoog aanwezig bij de evaluatiemomenten die we aan het eind van de dag hebben met het team. Tijdens de opleiding heb ik geleerd om te reflecteren op mijn handelen, en ik merk dat ik dit, zonder casussen uit te schrijven, nu in mijn hoofd uitvoer (hoe komt het dat ik een bepaald gevoel aan een bepaalde situatie overhoud?). Ook waren er lessen waarin casussen uit de praktijk werden besproken. Dit hielp mij in de opleiding om een hulpvraag te formuleren. Het 'leren' praten over casussen gebeurt dus al tijdens jee opleiding! 

Niet alleen zorgtaken

Het is soms wel lastig om te schakelen. Ik zorg voor ernstig zieke patiënten, help mijn collega’s hun weg te vinden, sta familie te woord én voer moeilijke gesprekken met patiënten. Natuurlijk is dat zwaar, patiënten liggen hier vaak in hun eentje en kunnen alleen contact hebben met familie via een iPad. Er komen ook veel mensen binnen die net een partner hebben verloren. Ik heb echt met de patiënten te doen. Toch is het ergens ook mooi dat ik in deze situatie zo veel kan betekenen voor hen, bijvoorbeeld door hen op een goede manier te begeleiden bij het sterven.

Lichtpuntjes

En er gebeuren ook mooie dingen natuurlijk. Zo is er een patiënt die heel graag met zijn familie wilde videobellen. Omdat deze man doof is, dacht de familie dat het niet zou kunnen. Gisteren is het me toch gelukt om een videogesprek op te zetten. Ik zag hem helemaal opleven. De dankbaarheid van die man en zijn familie geven me energie om weer door te gaan. Het is voor mij iets kleins, maar daar maak je mensen zo blij mee.

Het is ongelooflijk snel gegaan, want eigenlijk ben ik pas net afgestudeerd. Maar ik weet mijn weg goed te vinden en kan het met collega’s bespreken als ik me nog niet bekwaam genoeg voel om een handeling uit te voeren. Gelukkig heb ik vanuit de opleiding een goede dosis zelfvertrouwen meegekregen. Mijn afstudeerstage ging heel goed en daarmee heb ik de opleiding heel positief kunnen afsluiten. Daardoor denk ik nu: ik ga ervoor!”

 

Terug naar het overzicht 'Studenten aan het woord'

Laatst bijgewerkt op 31 mei 2020.