Coronavirus

print

Het coronaverhaal van Isa van der Ligt, student Verpleegkunde

3 augustus 2020

‘Echt contact met de anderen is zo waardevol’

Isa van der Ligt is derdejaars Verpleegkunde. Ze startte in februari met de minor Projectmatig Innoveren in de Zorg. In het begin gewoon in de klas, maar toen kwam corona. “We moesten snel uitzoeken hoe we ons project konden uitvoeren op afstand.”

“De minor Projectmatig Innoveren in de Zorg is onderzoekgericht. Je leert via een onderzoek bij een opdrachtgever wat projectmatig werken inhoudt en hoe je dat aanpakt. Erg leuk, je bent samen met anderen in een groep bezig met een onderzoek in de praktijk. En je leert nieuwe mensen kennen van andere opleidingen. Ik heb met 4 andere studenten onderzocht hoe de kennis en kunde van stagiaires van een Zorg Innovatie Centrum in een zorginstelling het beste geëvalueerd en verbeterd kan worden. Elke week hadden we op een vaste dag les en de andere dagen werkten we samen op school aan het projectcontract. Erg prettig. Maar toen gingen de gebouwen van Avans dicht vanwege het coronavirus.”

Snel schakelen

“We moesten snel schakelen en uitzoeken hoe we online konden samenwerken. En vooral hoe we ons onderzoek toch konden gaan uitvoeren. We zouden veel contact met de stagiaires hebben op locatie. Gelukkig konden we met een PowerPointpresentatie en allerlei vragen interactieve online sessies met de stagiaires houden.

De opdrachtgever en de stagiaires waren enthousiast over onze aanpak en aanbevelingen. Ze kunnen verder met ons advies en waren erg te spreken over de interactie en feedbackmogelijkheden. Via chat, mail en online videomeetings konden ze ons bereiken. Wij hebben wel geadviseerd het onderzoek nog een keer face-to-face te toetsen, want onze ervaring is dat écht contact erg waardevol is. Het geeft meer informatie via lichaamstaal. Je mist online de non-verbale communicatie. En er ontstaat meer binding als je met elkaar in een ruimte werkt.”

Struikelblokken

“Zelf kregen we ook online les en als projectgroep vergaderden we veel via Teams. Ook mailden we veel. Iedereen in onze groep nam het direct positief op. We verdeelden de taken en gingen aan de slag. Al snel merkten we dat we niet goed van elkaar wisten hoe ver de ander was met een uitwerking. Ieder werkte een beetje op z’n eigen eilandje. Ook miste je het totaalplaatje. Dat waren de grootste struikelblokken. We hebben toen elke ochtend een evaluatiemoment ingelast en ‘s middags stemden we dan weer af waar we stonden en legden bijvoorbeeld zaken aan elkaar voor via het delen van onze schermen.”

Basis

“Onze samenwerking en de uitvoering van het project zijn goed gelukt. Dat komt ook doordat we elkaar 6 weken op school en in de klas hebben meegemaakt. De basis is daar gelegd. Je weet dan al hoe iemand is; spontaan, ondernemend of juist een beetje terughoudend. Online verloopt het contact toch minder spontaan. Dat merkten we ook in de samenwerking. Op school besprak je vaak even hoe je weekend was. Dat werkt verbindend. Online is het ineens heel zakelijk. Het praten over koetjes en kalfjes viel weg.”

Echt contact

“Mooi is de samenwerking en dynamiek die we als groep hebben ervaren. De een voelt wat sneller druk, de ander kan goed relativeren. Samen zochten we naar mogelijkheden. En we vonden altijd een oplossing. Maar we keken ook allemaal erg uit naar het moment dat we weer bij elkaar konden komen. We hebben gemerkt hoe fijn dat is; écht contact te hebben met de ander. Dat is zo waardevol!”

Op de foto van links naar rechts: Lisa Dikker, Marjoleine Cornet, Isa van der Ligt, Marloes Schotte en Thirza Janssen.

Terug naar het overzicht 'Studenten aan het woord'

Laatst bijgewerkt op 19 augustus 2020.